Pogoda zimą w: Titābar Asam, Indie

Dzienne temperatury maksymalne wynoszą około 25°C, rzadko spadając poniżej 21°C lub przekraczając 30°C. Najniższa średnia dzienna temperatura maksymalna wynosi 23°C w dniu 12 stycznia.

Dzienne temperatury minimalne wynoszą około 13°C, rzadko spadając poniżej 9°C lub przekraczając 17°C. Najniższa średnia dzienna temperatura minimalna wynosi 11°C w dniu 9 stycznia.

W celach poglądowych, w dniu 3 czerwca, będącym najgorętszym dniem roku, temperatury w: Titābar wynoszą zwykle od 24°C do 32°C, natomiast w dniu 6 stycznia, będącym najzimniejszym dniem roku, słupek rtęci wskazuje od 11°C do 23°C.

Poniższy schemat obrazuje specyfikę średnich temperatur godzinowych w okresie zimowym. Oś pozioma oznacza konkretny dzień, oś pionowa to godziny doby, a kolor wskazuje średnią temperaturę dla danej godziny i dnia.

Aldama, Meksyk (odległość: 14 368 kilometrów) jest to odległe obce miejsce o temperaturach najbardziej zbliżonych do Titābar (zobacz porównanie).

© OpenStreetMap contributors

Porównaj Titābar do:

PorównajMapa

Zimą w: Titābar zachmurzenie zasadniczo pozostaje takie samo, a niebo o tej porze roku jest pochmurne lub znacznie zachmurzone przez około 10% czasu. Najniższe prawdopodobieństwo, że będzie pochmurno lub że wystąpi znaczne zachmurzenie wynosi 9% w dniu 25 stycznia.

Najbardziej pogodny dzień zimy to 25 stycznia, kiedy niebo jest bezchmurne, niemal bezchmurne, lub częściowo zachmurzone 91% czasu.

W celach poglądowych, w dniu 19 lipca, będącym najbardziej pochmurnym dniem roku, prawdopodobieństwo wystąpienia pochmurnego lub znacznie zachmurzonego nieba wynosi 85%, natomiast w dniu 24 stycznia, będącym najbardziej bezchmurnym dniem w roku, szansa wystąpienia bezchmurnego, niemal bezchmurnego nieba lub częściowego zachmurzenia wynosi 91%.

Dzień obfitujący w opady to dzień kiedy opad atmosferyczny lub równoważnik wodny takiego opadu wynosi przynajmniej 1 milimetr. W: Titābar w okresie zimowym szansa, że dzień będzie obfitował w opady bardzo szybko wzrasta z 7% na początku tej pory roku do 20% pod koniec pory roku.

W celach poglądowych, najwyższe prawdopodobieństwo obfitych opadów ciągu roku wynosi 85% w dniu 3 lipca, natomiast najniższe prawdopodobieństwo to 5% w dniu 11 grudnia.

Opad deszczu

Aby przedstawić nie tylko sumę dla pory roku ale również zmiany w ciągu tej pory roku, schemat pokazuje skumulowany opad deszczu w ruchomym okresie 31 dni z każdym dniem stanowiącym środek tego okresu.

Średni opad deszczu w ruchomym okresie 31 dni zimą w: Titābar wzrasta, z poziomu 11 milimetrów na początku pory roku, kiedy rzadko przekracza on 31 milimetrów do poziomu 33 milimetry na koniec pory roku, kiedy rzadko przekracza on 69 milimetrów lub spada poniżej 7 milimetrów.

Najniższa średnia kumulacja w okresie 31-dniowym wynosi 9 milimetrów w dniu 23 grudnia.

Zimą w: Titābar, długość dnia wzrasta. Od początku do końca pory roku, długość dnia rośnie o 59 minut, co w ujęciu dziennym oznacza średni wzrost o 40 sekund i wzrost o 4 minuty i 39 sekund w kontekście tygodniowym.

Najkrótszy dzień zimy to 22 grudnia, kiedy światło dzienne trwa 10 godzin i 28 minut, a najdłuższy dzień to 28 lutego, obejmujący 11 godzin i 35 minut światła dziennego.

Zimą w: Titābar słońce wstaje najpóźniej o godz. 06:03 w dniu 13 stycznia, a najwcześniej 25 minut wcześniej o godz. 05:38 w dniu 28 lutego.

Słońce zachodzi najwcześniej o godz. 16:19 w dniu 1 grudnia a najpóźniej 53 minuty później o godz. 17:13 w dniu 28 lutego.

W 2026 r. w Titābar nie obowiązuje czas letni.

W celach poglądowych, w dniu 21 czerwca, będącym najdłuższym dniem roku, słońce wschodzi o godzinie 04:20 i zachodzi 13 godzin i 49 minut później, o godzinie 18:09, natomiast w dniu 21 grudnia, będącym najkrótszym dniem roku, wschód słońca ma miejsce o godzinie 05:57 a zachód 10 godzin i 28 minut później, o godzinie 16:25.

Poniższy schemat obrazuje specyfikę wysokości wzniesienia słońca (kąta wzniosu słońca nad horyzontem) oraz azymutu (jego namiaru kompasowego) dla każdej godziny każdego dnia w okresie raportowania. Oś pozioma oznacza konkretny dzień roku, a oś pionowa daną godzinę dnia. Kolor tła wskazuje azymut słońca w danym dniu i o konkretnej godzinie tego dnia. Czarne izolinie to linie konturowe stałej wysokości wzniesienia słońca.

Poniższy rysunek obrazuje specyfikę kluczowych danych dotyczących księżyca zimą 2026 r. Oś pozioma oznacza konkretny dzień, oś pionowa to godziny doby, a obszary kolorowe wskazują, kiedy księżyc jest widoczny nad linią horyzontu. Pionowe kreski w kolorze szarym (nów) i niebieskim (pełnia) wskazują główne fazy księżyca. Etykieta powiązana z każdym paskiem wskazuje datę i godzinę osiągnięcia danej fazy, a towarzyszące jej etykiety czasowe wskazują godziny wschodu i zachodu księżyca dla najbliższego przedziału czasu, w którym księżyc znajduje się ponad linią horyzontu.

Za podstawę poziomu komfortu w kontekście wilgotności powietrza przyjęliśmy punkt rosy, jako że to od niego zależy czy pot paruje z powierzchni skóry, chłodząc tym samym ciało. Niższe punkty rosy odczuwane są jako bardziej suche, natomiast wyższe punkty rosy odczuwane są jako wyższa wilgotność. W przeciwieństwie do temperatury, która zwykle różni się znacząco między dniem a nocą, punkt rosy zmienia się wolniej, więc nawet jeśli w nocy temperatura może spaść, po parnym dniu można zazwyczaj oczekiwać parnej nocy.

Prawdopodobieństwo, że zimą w: Titābar danego dnia będzie parno stopniowo maleje, spadając z 15% do 11% na przestrzeni pory roku.

Zimą najniższa szansa, że będzie parno wynosi 0% w dniu 4 stycznia.

W celach poglądowych, w dniu 21 czerwca, będącym najbardziej parnym dniem roku, warunki parności występują w 100% przypadków, natomiast w dniu 3 stycznia, będącym najmniej parnym dniem roku, parność występuje w 0% przypadków.

W tej części przedstawiono średni godzinowy wektor wiatru (prędkość i kierunek) w terenie otwartym, na wysokości 10 metrów nad powierzchnią gruntu. Wiatr występujący w danym miejscu zależy w dużym stopniu od miejscowej topografii terenu i innych czynników, a wartości chwilowe prędkości i kierunku wiatru są o wiele bardziej zróżnicowane niż średnie godzinowe.

Średnia godzinowa prędkość wiatru zimą w: Titābar stopniowo wzrasta, rosnąc na przestrzeni pory roku z 4,3 kilometra na godzinę do 5,1 kilometra na godzinę.

W celach poglądowych, w dniu 15 kwietnia, będącym najbardziej wietrznym dniem roku, średnia dobowa prędkość wiatru wynosi 6,3 kilometra na godzinę, natomiast w dniu 31 grudnia, będącym najspokojniejszym dniem roku, średnia dobowa prędkość wiatru wynosi 4,2 kilometra na godzinę.

Zimą najniższa średnia dobowa prędkość wiatru wynosi 4,2 kilometra na godzinę w dniu 31 grudnia.

Jeżeli chodzi o średni godzinowy kierunek wiatru, w: Titābar zimą wiatr wieje głównie z kierunku wschodniego, ze szczytowym udziałem w wysokości 51% w dniu 11 grudnia.

W różnych miejscach na świecie sezon wegetacyjny jest definiowany inaczej, natomiast dla celów niniejszego raportu zdefiniowaliśmy go jako najdłuższy nieprzerwany okres z temperaturami powyżej zera (≥ 0°C) w ciągu roku (rozumianego jako rok kalendarzowy na półkuli północnej, lub okres od 1 lipca do 30 czerwca na półkuli południowej).

W Titābar temperatury są na tyle wysokie przez cały rok, że omawianie sezonu wegetacyjnego w tym kontekście nie ma raczej sensu. Niemniej jednak, poniżej znajduje się wykres służący jako ilustracja rozkładu temperatur panujących w ciągu roku.

Wskaźnik stopniodni okresu wegetacyjnego (GDD) stanowi miernik całorocznej akumulacji ciepła stosowany do przewidywania rozwoju roślin i zwierząt i jest definiowany jako całka ciepła powyżej temperatury progowej, z pominięciem nadwyżki wartości powyżej temperatury maksymalnej. W ramach tego raportu, stosujemy temperaturę bazową równą 10°C i limit górny w wysokości 30°C.

Średnia skumulowana stopniodni okresu wegetacyjnego (GDD) w: Titābar zimą bardzo szybko maleje, spadając o 4 277°C, z 4 704°C do 427°C w miarę upływu tej pory roku.

Ta część opisuje łączne dobowe padające krótkofalowe promieniowanie słoneczne docierające do powierzchni ziemi na terenie otwartym, z pełnym uwzględnieniem sezonowej zmienności długości dnia, wysokości górowania słońca nad linią horyzontu oraz pochłaniania promieniowania przez chmury i inne składniki atmosfery. Promieniowanie krótkofalowe obejmuje światło widzialne oraz promieniowanie ultrafioletowe.

Średnie dobowe padające krótkofalowe promieniowanie słoneczne w: Titābar zimą wzrasta, rosnąc o tej porze roku o 1,2 kWh, z 4,3 kWh do 5,5 kWh.

Zimą najniższe średnie dobowe padające krótkofalowe promieniowanie słoneczne wynosi 4,1 kWh w dniu 23 grudnia.

Dla celów niniejszego raportu, współrzędne geograficzne Titābar to: szerokość geograficzna 26,601°, długość geograficzna 94,204° i wysokość 102 m n.p.m.

Topografia terenu w obrębie 3 kilometry od Titābar jest zasadniczo płaska, z maksymalną różnicą wysokości wynoszącą 18 metrów i średnią wysokością nad poziomem morza wynoszącą 100 metrów. W obrębie 16 kilometrów teren jest zasadniczo płaski (366 metrów). W obrębie 80 kilometrów występują bardzo znaczne różnice wysokości terenu (2 559 metrów).

Teren w obrębie 3 kilometry od Titābar obejmuje pola uprawne (93%), w obrębie 16 kilometrów obejmuje pola uprawne (80%) i drzewa (13%), natomiast w obrębie 80 kilometrów obejmuje pola uprawne (46%) i drzewa (33%).